Świat roślin
Flora w Polsce i na świecie
Owoce tropikalne mają dużą wartość odżywczą. Zawierają wiele składników mineralnych i witamin, a jednocześnie, są stosunkowo tanie, często więc wzbogacają dietę mieszkańców krajów rozwijających się - nero. Owoce tropikalne zbiera się przede wszystkim na gorących nizinach, większość z nich nie toleruje bowiem najmniejszego nawet mrozu.
Kategorie
Archiwum
Ananas - owoc o dziesiątkach niepozornych kwiatów. Jednym z najciekawszych owoców tropikalnych z rodziny ananasowatych jest ananas obejmujący 9 gatunków bylin. Zajrzyj na ogłoszenia płock. Najbardziej znany gatunek to ananas jadalny występujący na terenie Ameryki Południowej (naprawa klimatyzacji warszawa), głównie w rejonie Brazylii. Bardzo charakterystyczna jest budowa zewnętrzna tej rośliny - skype download. Przyjmuje on, bowiem postać gęstego kwiatostanu o około 100-150 niepozornych kwiatach na grubej, sięgającej nawet 1 metra łodydze . Wyrasta on spośród długich, sztywnych oraz zakończonych kolcami liści. Owoc ananasa przybiera złotożółtą barwę. Na szczycie natomiast wznosi się pęk liści dodający mu niezwykłego uroku - Dotpay. Wewnątrz ukryty jest słodki oraz aromatyczny miąższ, który może być spożywany zarówno na surowo jak i w postacie dżemów, soków, axa oc oraz innych przetworów. Liście ananasa służą do produkcji włókna pina, swym wyglądem przypominającego jedwab. Odwiedź openoffice. Ananas pełni bardzo ważną rolę, jako roślina uprawna. Jego największe plantacje występują na Hawajach, Filipinach, w Malezji oraz Chinach. usługi B2B, obsługa e-sklepów, kompleksowa obsługa. Owoce ananasa dzięki dużej zawartości witamin, białka, węglowodanów oraz błonnika mają bardzo wysokie wartości odżywcze, co sprawia, że są wyjątkowo pożywne. Oprócz swych wartości odżywczych oraz walorów smakowych owoc ananasa zawiera mangan odpowiedzialny za proces prawidłowego rozwoju ludzkich komórek.
Mango i banan
Mango – owoc rodem z Indii. Mango to owoc wywodzący się z rodziny nanerczowatych. Najczęściej występujący to mango indyjskie zwane również posmaczem indyjskim. Najczęściej występuje ono na obszarze Indii, Malezji, Chin oraz Filipin, a więc w części Azji Południowo-Wschodniej. Ta nietypowa roślina najlepiej rozwija się w klimacie zwrotnikowym oraz podzwrotnikowym. Drzewo mango odznacza się spośród innych swą długowiecznością. Rosną one nawet ponad 300 lat dając soczyste owoce. Niekiedy wzbijają się one na wysokość nawet 30 metrów. Posiadają podłużne, zebrane w rozety liście o długości około 25 centymetrów. Charakterystyczne są również jego kwiatostany składające się nawet z 7000 kwiatów o żółtej lub czerwonej barwie. Owoce mango sięgające 20 centymetrów pestkowce, które początkowo przybierają ciemnozieloną barwę, która w okresie dojrzewania emanuje kolorem złota oraz czerwieni. Mają one bardzo cienką a zarazem twardą skórkę, pod którą ukryty jest pomarańczowo-żółty miąższ a nietypowym aromacie. Drzewa mango znajdują swe zastosowanie głównie, jako rośliny uprawne. Jest to, bowiem najważniejszy owoc uprawiany w Indiach stanowiący połowę produkcji owoców w tym rejonie. Podobnie jest w Birmie, Syjamie oraz Pakistanie, gdzie uprawy mango osiągają bardzo wysokie rozmiary. Banan – największy przysmak nie tylko małp ale i uwielbiany przez człowieka. Owocem cieszącym się największym zainteresowaniem wśród bylin jest pochodzący z rodziny bananowatych banan. Swym rodzajem obejmuje on około 80 gatunków rosnących głównie w strefie międzyzwrotnikowej Azji oraz Afryki. Są to, więc regiony ciepłe oraz wilgotne. Im, bowiem wyższa temperatura, a klimat bardziej wilgotny tym owoc banana jest lepszej jakości. Łodyga drzewa bananowego pokryta jest gęstymi liśćmi, które na szczycie przyjmują postać ogromnego pióropuszu. Kwiaty banana tworzą zwisający kwiatostan zapylany przez ptaki lub nietoperze. Owoce natomiast to podłużna, o żółtej barwie jagoda z twardymi nasionami długa na 20 centymetrów. Drzewo banana ma znaczenie przede wszystkim, jako roślina uprawna – zwłaszcza odmiana banana zwyczajnego. Jego głównymi producentami są Indie, Brazylia oraz Ekwador i Filipiny. Dzięki zawartości wielu węglowodanów, błonnika, tłuszczy, błonnika oraz substancji mineralnych posiada bardzo dużą wartość odżywczą. Zaledwie w 100 gramach jego owocu zawiera od 81 do 103 kalorii. Banany są również bogate w beta-karoten, witaminę B oraz witaminę C, które dzięki grubej skórce nie ulegają zniszczeniu i są odpowiednio chronione.
Owoce tropikalne
Ananasy sprzedaje się przede wszystkim w puszkach. Puszki zawierają plasterki owoców zanurzone w soku. Pozostałe części rośliny wykorzystuje się do produkcji paszy dla bydła oraz lekarstw. Z włókna ananasowego, tzw. piny, mieszkańcy Filipin wytwarzają delikatne tkaniny. Podobnie jak w przypadku bananów, większość ananasów trafiających na rynek pochodzi z wielkich plantacji, zwykle położonych w pobliżu przetwórni spożywczych. Ananasy najlepiej rosną na stosunkowo suchych glebach na gorących, przybrzeżnych nizinach. Nadmiar wody może zaszkodzić roślinom, jednak w regionach zbyt suchych plantacje muszą być nawadniane. Prawdopodobnie pierwotnie ananasy rosły tylko na terenie obecnej Brazylii, jednak kiedy Krzysztof Kolumb w roku 1492 dotarł do Ameryki, spotkać je można już było w całej Ameryce Południowej i Środkowej. Początki komercyjnej uprawy ananasów przypadają na połowę XIX wieku. Obecnie największymi producentami ananasów są Filipiny, Tajlandia, Brazylia, Indie, USA, Chiny i Wietnam. Daktyle już pięć tysięcy lat temu stanowiły jeden z podstawowych składników diety ludów zamieszkujących gorące, pustynne regiony północnej Afryki i południowo-zachodniej Azji. Palma daktylowa może rodzić owoce nawet przez 150 lat, z czasem jednak daje ich coraz mniej. Ma ona długie korzenie, które sięgają głęboko w grunt w poszukiwaniu wody. Roślina ta zwykle rośnie w pobliżu oaz oraz wzdłuż brzegów rzek, które przepływają przez pustynię, tak jak na przykład Nil. Aby zakwitnąć, palma daktylowa wymaga wysokich temperatur, względnie suchego powietrza i bezchmurnego nieba. W odróżnieniu od innych tropikalnych drzew owocowych dobrze znosi przymrozki, jakie czasami, zwłaszcza w zimie, występują na pustyniach. Ta cecha wyróżnia palmy daktylowe spośród wszystkich innych drzew tropikalnych. Daktyle wciąż stanowią jeden z ważniejszych składników diety mieszkańców oaz. Owoce te spożywane są w krajach, w których się je uprawia. Do największych producentów daktyli należą: Egipt, Arabia Saudyjska, Iran, Pakistan i Algieria. W Iraku, który był niegdyś największym eksporterem daktyli, uprawia się je w dolinach Eufratu i Tygrysa. W Izraelu daktyle uprawia się na wielkich plantacjach. Spośród wielu pozostałych owoców tropikalnych najbardziej rozpowszechnione są orzechy kokosowe. Często jednak wykorzystuje się je głównie jako źródło tłuszczu roślinnego. Drzewo chlebowca występuje w stanie dzikim w południowo-wschodniej Azji i Oceanii. Jego duże jadalne owoce stanowią podstawowy składnik diety wielu Polinezyjczyków. Miąższ owoców chlebowca po upieczeniu jest w smaku bardzo podobny do chleba. Obecnie drzewa chlebowca uprawiane są również w Brazylii, na Karaibach i w innych częściach Ameryki. Bogate w witaminy A i C mango pochodzi z Indii i Malezji. Obecnie największymi producentami mango są: Brazylia, Indie, Meksyk, Filipiny i USA. Większość owoców mango spożywana jest w krajach, w których się je uprawia. Niewielka część zbiorów tego delikatnego owocu jest eksportowana. Mango można jednak puszkować, bardzo smaczny jest też sok z tego owocu. Innym bardzo popularnym owocem, stanowiącym główne danie śniadaniowe w wielu krajach tropikalnych jest papaja, owoc byliny przypominającej swym wyglądem palmę. Papaja zawiera dużo witaminy A i C, jednak z tych samych względów co mango nie nadaje się do transportu i przechowywania. Papaja pochodzi z Ameryki Środkowej, obecnie uprawia sieją głównie w Brazylii, Chile, Indonezji, Indiach i Meksyku.
Banany
Liście wielu odmian banana zawierają włókna wykorzystywane do wyrobu worków oraz mat. Przykładem może być banan manilski z Filipin, z liści którego otrzymuje się cenione włókno – manilę. Szczególnie duże liście niektórych odmian mogą być używane do krycia dachów. Banany najlepiej rosną w regionach o gorącym i wilgotnym klimacie, gdzie temperatury nie spadają poniżej 11 °C, a roczne opady wynoszą co najmniej 1500 mm. W niższych temperaturach rośliny obumierają. Jeśli uprawiane są na obszarach suchszych, wymagają sztucznego nawadniania. Bananom szkodzą również silne wiatry. Niestety jeden z najważniejszych obszarów uprawy bananów – wyspy karaibskie – leży na szlakach tropikalnych huraganów, co podwyższa znacznie stopień ryzyka przy zakładaniu tam plantacji. Banany pochodzą z południowej i południowo-wschodniej Azji, skąd arabscy kupcy sprowadzili je do wschodniej Afryki, a europejscy podróżnicy zaczęli uprawiać banany na Wyspach Kanaryjskich. W 1516 r. pewien Hiszpan przewiózł je na Karaiby. Problem ten nie dotyczy bananów, które na tyle dobrze znoszą transport, że stały się przedmiotem ożywionej wymiany międzynarodowej i obecnie należą do najczęściej spożywanych owoców w Europie i Ameryce Północnej. Eksportuje się najczęściej odpowiednio zabezpieczone świeże owoce. Banany zawierają dużo węglowodanów (głównie cukrów), witaminy A i C, potas oraz fosfor. Kolejne zalety to niska zawartość tłuszczu, obecność białka i błonnika. Bananowce owocują po 12-15 miesiącach. Z bulwiastego kłącza wyrasta niby łodyga zbudowana ze ściśle przylegających do siebie pochew liściowych zakończona czubem potężnych liści kilkumetrowej długości. Na szczycie, na długim trzonku znajduje się owocostan złożony z co najmniej pięciu kiści po 10-20 bananów. Banany zrywa się zielone -jeśli dojrzewają na drzewie, tracą smak – a zjadane powinny być nie później niż miesiąc po zerwaniu. Dlatego zbiór, załadunek, transport i sprzedaż muszą być sprawnie zorganizowane. Banany muszą być przewożone w specjalnie zaprojektowanych statkach wyposażonych w chłodnie. Jedna z twardych odmian – plantan – zawiera więcej skrobi niż cukru. Owoc przed zjedzeniem musi być ugotowany. W niektórych regionach tropikalnych, na przykład w środkowo-wschodniej Afryce, plantan traktowany jest jak warzywo stanowiąc podstawę diety miejscowej ludności.
Producenci bananów
Obecnie największymi na świecie producentami bananów są: Brazylia, Uganda, Indie, Filipiny, Kolumbia, Ekwador, Ruanda i Indonezja. Cała światowa produkcja bananów wynosi około 42 miliony ton, z czego około 7,5 miliona ton trafia na rynek międzynarodowy. Największymi eksporterami są kraje Ameryki Środkowej i Filipiny; banany uprawia się tam na wielkich plantacjach. Na Karaibach, również mających znaczny udział w światowym rynku, banany uprawia się głównie w małych gospodarstwach. Stamtąd trafiają do wielkich przedsiębiorstw zajmujących się eksportem. Oba wspomniane regiony są głównymi dostawcami bananów na dwa najważniejsze rynki zbytu – do Ameryki Północnej i Europy. Międzynarodowy handel bananami stał się przedmiotem kontrowersji w Unii Europejskiej. W 1990 r. do Europy trafiło w sumie 3,2 min ton tych owoców. Około 60% pochodziło z krajów Ameryki Południowej i Środkowej oraz z Filipin. Te banany nazywane są „dolarowymi”. Kolejne 20% pochodziło z zamorskich terytoriów zależnych Francji (zwłaszcza z Gwadelupy i Martyniki), a także z Wysp Kanaryjskich (Hiszpania), Krety (Grecja) i Madery (Portugalia). Kraje należące do ACP nie są członkami Unii Europejskiej, ale ze względu na swoje historyczne związki z Europą w czasach kolonialnych, produkty rolne tych krajów eksportowane do UE są całkowicie zwolnione z cła. Preferencyjne stawki celne w UE obowiązują również na inne produkty gospodarki tych krajów. Dzięki takiej polityce celnej krajów członkowskich Unii, banany z krajów ACP mogą konkurować z tańszymi bananami „dolarowymi”. Na początku lat 90. trzy międzynarodowe koncerny zajmujące się produkcją i sprzedażą bananów kontrolowały około 70% światowego rynku bananów. Kiedy okazało się, że w 1993 roku powstanie wspólny rynek europejski, przedsiębiorstwa te, wraz z rządami krajów Unii, które nie miały w przeszłości kolonii, zaczęły domagać się zniesienia ulg importowych dla bananów z krajów ACP. Jednak zniesienie wspomnianych ulg mogłoby spowodować załamanie gospodarcze w wielu krajach, m.in. na Dominikanie, Gwadelupie, Jamajce i Martynice. Porozumienie z grudnia 1992 roku stanowiło, że banany z tych krajów nadal będą objęte preferencjami celnymi. Wprowadzono limit dla bananów „dolarowych”. Od tej pory można było sprowadzić na rynek UE 2 min ton bananów obciążonych 20% cłem. Każda tona powyżej tego limitu podlegała już stawce 170%. Takie rozwiązanie rozczarowało producentów „dolarowych” bananów. W 1997 roku Światowa Organizacja Handlu (WTO) uznała ich zarzuty, że Unia utrudnia dostęp do swoich rynków.